کاش ای تنها امید زندگی میتوانستم فراموشت کنم
یا شبی چون آتشه سوزانه دل در مزار سینه خاموشت کنم
کاش چون خواب گران از دیده ام نیمه شبها یاد رویت میگریخت
مرغ دل افسرده حالو بسته پر از دیار آرزویت میگریخت
کاش احساسه نیاز دیدنت از وجودم چون وجودت دور بود
در دلم آتش نمیزد آن نگاه کاش آن شب چشمهایم کور بود
کاش از باغ خوشه رویای تو دختر اندیشه ام پر میگرفت
فارغ از اندیشه ی هجران وصل زندگی بی عشقت از سر میگرفت
کاش آن شب در گلستانه خیال ای گل وحشی نمیچیدن تو را
تا نسوزم در خزان آرزو کاشکی هرگز نمیدیدم
تو را کاشکی هرگز نمیدیدم تو را کاشکی