sæn gädänändän dunya susdu
از وقتی رفتی دنیا ساکت شد
säsim gälmir gäri
صِدایم در نمیاد
gözümdä qalmış sənin
چشمام رو تو مونده
son qähärli nigahi
یاد آخرین نگاه خشمگینت
qälbimdä yanır härca, adınan od götürür
قلبم هرجا می‌سوزه، اسمت آتش میندازه به تنم
sänsizliq bilməz kimi, odur härsä rahi
بی‌تو بودن مثل زخمه، همه‌جا راهشو باز می‌کنه
gädjälär sändän daniz kimi, dalğası yadımda
شب‌ها مثل دریایی از توئه، موج‌هاش یادم میاد
xatıran säsin istäyir, o dilin gülüşü
خاطرات صدات، اون خندهٔ دیوونه‌ ت
män sändän qaçabillämäm, adın dämdä
من نمی‌تونم ازت فرار کنم، اسمت روی نفسمه
bilmiräm, näjäh unutum sänä düşümä
نمی‌دونم چطور باید فراموشت کنم
bir gün, şayad gälärsän, göz yaşı ilä
شاید یه روز برگردی، با چشم‌های خیس
söyläräm: “sän dä özuldunmu mänim kimi?”
می‌پرسم: تو هم مثل من شکستی؟